Габровка разказва на приятелката си:
- Десет години живях в Търново и не станах болярка. Като ходех да пазарувам, все търсех по-пълна бутилка с олио и компот от плодове без костилки…
Едно таралежче се загубило в пустинята. Стъмнило се и тарлежчето започнало да плаче за майка си. По едно време както си вървяло видяло един кактус, затичало се към него, прегърнало го и казало:
- Мамо, това ти ли си?!